Oordeel jury: “Een zeer persoonlijk en ontroerend verhaal dat laat zien dat mensen die, zelfs onder heel moeilijke omstandigheden, de hoop niet verliezen perspectief kunnen bieden op een betere toekomst.”

Oordeel Jury: Dit verhaal toont aan dat doorzettingsvermogen het ogenschijnlijk onmogelijke toch mogelijk kan maken, waardoor de boodschap van hoop nu ook doorgegeven kan worden.

Het verhaal ‘Engelen bestaan’ van Marjolande Elsinga werd vrijdag 16 januari – #Hopeful Friday – in ’s-Hertogenbosch uitgeroepen tot winnaar van de verhalenwedstrijd die de ‘Beweging van hoop’ afgelopen maanden heeft gehouden. De jury ontving tientallen inzendingen over mensen die hoop uitstralen, die hoopvolle verhalen vertellen, die niet opgeven en steeds kansen zien om iets nieuws te beginnen.

Tijdens de inspiratiemiddag op Hopeful Friday, 16 januari, werd de winnaar van de verhalenwedstrijd bekend gemaakt. Marjolande Elsinga won de prijs met haar verhaal 'Engelen bestaan'. De jury zei over dit verhaal: Het winnende verhaal kenmerkt zich volgens de jury door een grote mate van onbaatzuchtigheid. De personages in het verhaal bieden zonder voorbehoud de hulp die op dat moment nodig is. Ze vervullen daarmee een voorbeeldfunctie voor anderen en vertolken in grote mate de boodschap van hoop, die we in het Heilig Jaar met de Beweging van hoop hebben willen uitdragen. De mensen uit dit verhaal maken de wereld mooier. Zolang er mensen zijn als zij is er hoop

Bisschop Gerard De Korte van ’s-Hertogenbosch heeft in de aanloop naar Kerstmis een werkbezoek gebracht aan zorgpark ‘Voorburg’ in Vught. De eerste locatie die bezocht werd was het dagbestedingsproject ‘de Dierenweide en de Hof’ waar cliënten en medewerkers met liefde samen zorgen voor dieren en tuinen. Daarna ging hij op bezoek bij bewoners van woonlocatie voor langdurige zorg, Magnolia.

Zuster Christella Warini is lid van de Franciscanessen van Denekamp. “Mede door de komst van de Indonesische zusters, in 2000 en in 2018, willen we de presentie en het werk van de zusters op een andere manier voortzetten, en wel in ons bezinningsoord het Franciscushuis. Vroeger gingen de zusters letterlijk naar buiten. Ze werkten en leefden midden de maatschappij, in ziekenhuizen en wijkverpleging, bejaardenhuizen, scholen, kinderhuizen, internaten, sociaal maatschappelijk en pastoraal werk in de parochies. Nu komen de mensen naar ons toe.” Een gesprek met haar over hoop.

De eeuwige strijd voor gerechtigheid: dat is waar Ellen en Servaes zich al tientallen jaren en vooral ook onvermoeibaar in Venezuela voor inzetten. Het lijkt soms een onbegonnen zaak. Maar toch zijn er ook veel hoopvolle momenten, zoals de workshops over fundamentele arbeidsrechten voor jongeren.

In het hart van Rijen -inderdaad van Gilze Rijen- staat de Heilige Magdalenakerk, aan het hoofd van de weg. Een prachtig gebouw, als een vredig monument in het vredige Rijen. We spreken Ad Kuijten, een energieke man, die er veel jonger uitziet dan de 75 lentes die hij telt. Zijn enthousiasme werkt aanstekelijk. Geen wonder dat er in Rijen, rond de Magdalenakerk, allemaal dingen gebeuren die hoop geven. 

Pauline ontdekte tijdens het geven van Alpha hoe krachtig het is om haar geloof te delen.

De Missiezusters van het Kostbaar Bloed in Aarle-Rixtel hebben hun missie in Aarle-Rixtel nieuw leven in geblazen door onderdak te bieden aan vluchtelingen. Het klooster waar ooit honderden Missiezusters van het Kostbaar Bloed (CPS) leefden biedt nu onderdak aan gezinnen die de verschrikkingen van de oorlog ontvluchten. Wat ooit een moederhuis was dat bruiste van gebeden en hymnen, is nu een toevluchtsoord geworden voor vluchtelingen die op zoek zijn naar veiligheid en hoop. 

Op allerlei plekken en in allerlei functies kun je pelgrim van hoop zijn. Erik Sengers werkt als geestelijk verzorger bij de landmacht. Hij helpt militairen weer zinvolle relaties op te bouwen met God en met mensen om zo hoop en vertrouwen niet te verliezen

“Hoop is misschien nog wel belangrijker dan impact”,  woorden van de secretaris van KNR-PIN op de vraag wat de solidariteitsfondsen van de religieuzen zo belangrijk maakt. Via drie fondsen bieden de kloosterlingen in Nederland al vijftig jaar lang financiële steun aan tal van projecten in binnen- en buitenland. Dit vijftig jarig bestaan werd donderdag 6 november feestelijk gevierd met religieuzen en andere betrokkenen in de Verkadefabriek in ‘s-Hertogenbosch.

Laatst nam ik een risicootje. Ik dacht: ik ga niet alleen met mijn hond Sammie wandelen, maar ik neem ook de beagle van vrienden mee, Benjin. Twee honden tegelijk… ik zag mezelf al helemaal in de knoop met die lijnen, armen in spagaat, totale chaos.

Wat is hoop en waar valt het te vinden? En hoe zorgen we dat we het niet verliezen? In een nieuwe bundel delen wetenschappers van de Tilburg School of Theology waar zij hoop vinden, welke beelden van hoop er zijn, en wat hoop eigenlijk is. De bundel met essays is onlangs verschenen.

Al 25 jaar wordt wekelijks een Solidariteitsmaaltijd, bedoeld voor daklozen en mensen die slecht rond kunnen komen, gehouden in de Jongerenkerk in Venlo. Een gesprek met de oprichters en een vaste gast.

Verschil maken in het leven van alledag: dat is wat  missionair werker Hermien Boudens drijft. In Brazilië werkt ze  bij een dienstencentrum voor basisgemeenschappen. Daar komen verschillende groepen uit kerk en samenleving bij elkaar om te werken aan duurzame veranderingen in de maatschappij. 

Kun je in de gevangenis spreken over hoop en welke betekenis heeft hoop dan? Het is wonderlijk te merken dat bijna alle gedetineerden de vraag positief weten te beantwoorden, wanneer je vraagt wat hen hoop geeft. In zijn algemeenheid kun je zeggen dat het antwoord altijd in de relationele sfeer ligt: “Het contact met mijn kinderen, partner, ouders of vrienden, dat geeft mij hoop”. De aandacht van dierbaren creëert hoop. Mensen die je blijven bezoeken in een situatie waarin jezelf buitengesloten of beter gezegd ‘binnen gesloten‘ bent, wordt bron van hoop.Diaken Wim Timmer is gevangenisaalmoezenier en vertelt wat hoop betekent in de gevangenis.

Al meer dan veertig jaar woont en werkt missionaris Alfons van Zijl in de Filippijnen. En al meer dan vijftig jaar komt hij op voor de rechten van de arbeiders en onderdrukte medemensen. Dat is een kwestie van lange adem, maar juist de inzet van deze mensen zelf geeft hem hoop op een rechtvaardiger wereld.

Op tal van plekken in de wereld en ook in ons eigen land branden Wereldvredesvlammen. Het zijn plekken waar mensen samen komen om met elkaar na te denken en te spreken over vrede.  In Nijmegen staat zo'n Wereldvredesvlam.  AnitA van Kempen, secretaris van de stichting, vertelt erover.

Vrede, veiligheid en verbinding zijn de kernwoorden van het werk van de nog jonge stichting ‘Vrede aan dit huis!’. Een stichting die zich inzet voor het geestelijk welzijn van vluchtelingen en de mensen in hun omgeving. Spil en grondlegger van de stichting is Vahe Baghdasaryan. 

Broeder Theo van den Boer is districtsoverste van de Broeders van Onze Lieve Vrouw van Lourdes. Bij sommigen bekend als de Broeders van Dongen. Een gesprek met hem over hoop.

We zijn dit Heilig Jaar geroepen om ‘pelgrims van hoop’ te zijn. Maar wat betekent ‘hoop’ voor militairen op missie, of gevangenen met een langdurige straf in een penitentiaire inrichting of bewoners met dementie in een verpleeghuis. In drie artikelen schrijven een legeraalmoezenier, een gevangenisaalmoezenier en een geestelijk verzorger van een verpleeghuis hierover. Henk van Hamersveld is werkzaam als geestelijk verzorger bij zorgcentrum ‘Bosbeek’ in Heemstede.

Midden in een woonwijk in Nijmegen, op de grens van Hees en het Waterkwartier, vind je inloophuis Huis van Compassie. Een inloophuis waar iedereen welkom is. Voor een maaltijd, hulp bij de administratie of zomaar voor een kop koffie en een praatje.

Het is zaterdagochtend en na een rustig ontbijt begin ik mijn dag standaard met een lijstje met de dingen die ik op het programma heb staan voor vandaag. Mijn hoofd is vol: er zijn dingen die ik moet, die ik mag, die ik graag zou willen doen. En om het overzicht te houden maak ik er een lijstje van, dat geeft me een beter gevoel. 

De zomervakantie is niet voor iedereen een fijne tijd. Gezinnen die het financieel minder hebben kunnen niet op vakantie en zelfs een dagje weg naar een pretpark of zwembad is niet altijd financieel haalbaar. Ook door andere omstandigheden kunnen niet alle kinderen van een onbezorgde vakantie genieten. Voor ouderen is het vaak een tijd waarin eenzaamheid de kop op steekt omdat kinderen en buren juist wel met vakantie gaan. Gelukkig zijn er tal van initiatieven die juist in de zomer aandacht hebben voor deze kinderen en ouderen. Een aantal inspirerende voorbeelden die navolging verdienen.

Maria van den Muijsenbergh is gepensioneerd huisarts, emeritus hoogleraar Gezondheidsverschillen aan de Radboud Universiteit en voorzitter van de Nederlandse Straatdoktergroep. Als klein kind raakte ze geïnspireerd door een tante die medische missiezuster was. Ze ging geneeskunde studeren en zag dat er ook in Nederland veel mensen zijn die moeilijk toegang hebben tot de zorg. “Ik besloot om in Nederland te blijven. Ook omdat ik merkte dat goede communicatie, en dus je taal, essentieel is in de zorg.”

Geloof, hoop en liefde: ze zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Vaak wordt gezegd dat de liefde van deze drie het belangrijkste is. Maar volgens missionair werker Marc van der Post moet je de kracht van hoop niet onderschatten. Het geeft de meest kwetsbare medemens de moed om door te gaan.

Astrid Broeders werkt als verpleegkundige in de palliatieve zorg. “In het hospice proberen we ervoor te zorgen dat de kwaliteit van leven zo goed mogelijk is. Want als de kwaliteit van leven goed is, dan is er ruimte om goed te kunnen sterven”, vertelt ze. Daarnaast werkt ze als verpleegkundige voor wondzorg in een huis voor mensen met een verslavingsachtergrond: “Denk aan mensen met een alcohol- of drugsproblematiek, mensen met een psychiatrische problematiek, mensen die dakloos zijn en die daarbij ook ziek zijn.”

"Word je daar nou niet hopeloos van?" Een vraag die me, als directeur van Kerk in Nood Nederland, weleens gesteld wordt door mensen die weten dat ik door mijn werk veel hoor over christenen die in pastorale nood verkeren en over gelovigen die worden vervolgd. 

Er wordt druk getimmerd, gesjouwd, geboord; buitenmuren en spanten staan al. De ramen zitten op hun plaats en de laatste dakplaten worden neergelegd. Over ongeveer een maand kan de woon- werk- en ontmoetingsruimte van Stichting Corazon klaar zijn.  Nieuwsgierige voorbijgangers blijven staan, geven een compliment en/of maken een praatje. 

“Nóg meer?” Een jongeman heeft zojuist 50 tassen met fruit, drankjes en verzorgingsproducten naar zijn auto gebracht. Als hij de draagkar terug komt brengen, staan twee in het rood geklede dames van stichting Progresso en vrijwilligersgroep Flores das ilhas met nog 12 tasjes in de handen. “Zeker, deze zijn ook nog voor jullie. 62 pakketten wilden jullie toch? Je bent een jonge gast, kom op, laat je spierballen werken.” De jongen lacht, veegt het zweet van zijn voorhoofd en neemt in dankbaarheid de tassen aan. Hij komt ze namens Leger des Heils ophalen om die aan hun cliënten uit te delen.

‘Bij ons is een fietsenproject voor het AZC.’ ‘Wij doen aan actief straatpastoraat.’ ‘Ik ga hier in de zorgopleiding aandacht voor vragen.’ ‘Onze parochie moet hier ook iets mee doen, ik ga de pastoor enthousiast maken.’ ‘Deze dag krijgt toch wel een vervolg?’ Zo maar wat reacties van deelnemers aan de inspiratiedag van de Beweging van hoop die vrijdag 16 mei in Den Bosch werd gehouden. 

Pater Stefan Musanai is montfortaan. Hij kwam in 2019 vanuit Indonesië naar Nederland. Samen met twee Indonesische medebroeders vormt hij een kleine communiteit in Schimmert. Deels werken ze er als kapelaan in de parochie en deels werken ze aan de presentie van de Montfortanen in Nederland We spraken met hem over hoop.

Heiloo is geen Lourdes, geen Fatima of Kevelaer. Toch vinden vele tienduizenden mensen per jaar hun weg naar dit zes hectaren groot oord, met zijn Genadekapel en Runxputte (Mariabron), omgeven door een bid- en bezinningspark. Groepen, groot en klein, komen op bedevaart naar Heiloo. Jaarlijks gaat ook Stichting Drugspastoraat Amsterdam met een bus vol mensen op Goede Vrijdag de kruisweg lopen in Heiloo, stilstaan bij Maria en water putten uit de Runxputte. Brigitte van der Heijden, is stafmedewerker en adviseur voor KNR-PIN, het fonds dat namens de religieuzen allerlei kerkelijke en maatschappelijke projecten financieel ondersteunt. Op Goede Vrijdag 2024 ging ze mee met het Drugspastoraat naar Heiloo en vertelt hoe het drugspastoraat hoop wil bieden aan mensen die te maken hebben met verslaving.

Zuster Mariëlle Oberndorf is overste van de zusters Augustinessen van Sint Monica. Zij woont samen met enkele medezusters en enkele Augustijnen in het Augustinusconvent in Utrecht. Tot enkele jaren geleden leefde zij met enkele zusters in Casella, Hilversum. Daar organiseerden activiteiten voor jongeren. We spraken met haar over wat hoop betekent.

Laura Feenstra maakt pelgrimstochten door Europa. Op zich niet zo bijzonder, dat doen wel meer mensen. Bijzonder is wel dat zij dit met een rolstoel doet. Onderweg ontmoet ze veel bijzondere mensen.  

Het is een zonnige woensdagochtend. De klok heeft net tien uur geslagen en het begint al een gezellige drukte te worden bij inloophuis ‘Op de hoek’ van Stichting Wijkpresentie Parkstad in het Limburgse Heerlen. Kunstdocenten Michelle en Jolanda zijn bezig met het klaarzetten van de materialen voor de creatieve activiteit, coördinator Iris treft vast voorbereidingen voor de lunch en ondertussen druppelen de bezoekers, voornamelijk vrouwen, binnen. 

Het Heilig Jaar 2025 heeft als thema “Pelgrims van hoop”. Paus Franciscus heeft in zijn bul gevraagd om dit jaar een ‘beweging van hoop’ te maken naar armen, naar jongeren en ouderen die eenzaam zijn, naar vluchtelingen, gevangenen en naar zieken.

Vastenactie ondersteunt dit jaar een bijzonder hoopvol project.  Marion Muhindo uit Oeganda bedacht een manier om op een goedkope en milieunbewuste manier zelf brandstof te maken. Dit betekent voor haar de andere vrouwen uit haar dorp een weg omhoog.

Sinds vorig jaar heb ik een hond, Sammie. Een enthousiaste labradoodle die met haar super zachte goudkleurige vacht, bruine ogen en bruine neus aandoet als een teddybeer op poten. 

Spes non confundit ofwel De hoop stelt niet teleur. Dit is de titel van de bul waarmee Paus Franciscus het Jubeljaar heeft uitgeroepen. Daarmee is niet bedoeld dat alles wel goed zal komen’. Christelijke hoop is anders. We gaan de vasten- en paastijd tegemoet. Die doet beseffen dat de hoop uiteindelijk haar fundament vindt in het vertrouwen dat Jezus is verrezen en daarmee toekomst gaf. Dat gebeurde vanuit diepe duisternis, na onterechte beschuldigingen en veroordeling door zowel de geestelijke als de wereldlijke autoriteiten van zijn tijd. En wel omdat Hij tegen de stroom inroeide, omkering preekte en zijn tijdgenoten confronteerde met datgene wat werkelijk wezenlijk was. En daarmee, wat kort door de bocht gezegd,  in de optiek van de gezagsdragers mogelijk aan hun stoelpoten zaagde. En hoe makkelijk gingen de mensen daarin mee. Manipulatie en groepsdruk zijn van alle tijden. Echter op de derde dag gebeurde hetgeen menselijkerwijs niet mogelijk zou zijn geweest en velen waren er getuigen van, toen en nu. Elk jaar bezoek ik de Mattheus Passion en luisterend naar de geniale muziek van Bach bekruipt me iedere keer het gevoel dat dit verhaal van vriendschap en verraad actueel is. Van mijn vader leerde ik al jong dat het opgaande slotakkoord van dit werk, waarin een opgaande C is te horen, verwijst naar de verrijzenis. Daar houd ik mij elk jaar weer aan vast. Daar ligt de hoop. Dat vasthouden is hard nodig in deze tijd waarin ik ’s ochtends bij het kennisnemen van het nieuws steeds meer de indruk krijg dat de wereld in een bizar circus is veranderd. En dan gaat het niet om passief vastklampen maar om een tweeledige opdracht: te blijven zien waar het goede gebeurt en ook zelf de handen uit te mouwen te steken.  Dat goede doen mensen op veel plaatsen en geïnspireerd door de hoop. Een voorbeeld is de “Beweging voor verbinding” in 2023 in gang gezet door Mensen met een Missie (MM), een organisatie geworteld in de missionaire inspiratie van religieuzen, waar ik voorzitter van de Raad van Toezicht mag zijn. Hier krijgt de hoop concreet vorm vanuit de gedachte dat geweld stopt waar mensen met elkaar in gesprek gaan. MM gelooft dat polarisatie bestreden kan worden als mensen elkaar echt te leren kennen. Daaraan werkt MM al sinds jaar en dag in vele landen ter wereld maar sinds 2023 ook in Nederland. Rick van der Woud, directeur van MM zegt het als volgt: “Hoop zit in kleine gebaren: een open gesprek, een moment van herkenning, een brug die gebouwd wordt tussen werelden die ver uit elkaar lijken te liggen.” Dat doet MM, onder de noemer ‘Ken je mij?’, bijvoorbeeld op het MBO in Utrecht. MM schoolt leerlingen en docenten in gesprekstechnieken die een gesprek over controversiële onderwerpen mogelijk maken. Zo slaagde MM erin studenten van verschillende huize echt met elkaar in gesprek te brengen over een gevoelig onderwerp als Gaza en hen te laten ervaren dat onder diametraal tegengestelde visies soms dezelfde behoeften liggen; dat mensen dus minder van elkaar verschillen dan op het eerste oog zou lijken.  Een hoopvol project dat ook raakvlakken heeft met de gespreksmethodiek die is gevolgd tijdens de Synode over synodaliteit. Als je echt wilt luisteren naar een ander, ga je die mens zien en leren kennen. Dan maak je verbinding en in de verbinding komt de hoop wederzijds tot leven. Echt luisteren is de sleutel tot veel. Ook tot het hoopvolle slotakkoord van de Mattheuspassion.    Februari 2025Bron: VKMO - Katholiek Netwerk

Ze is twintig jaar columnist geweest voor het Katholiek Nieuwsblad en heeft voor verschillende bisdommen gewerkt. Momenteel bouwt ze mee aan bisdom Breda, waar ze verantwoordelijk is voor het huwelijks-, gezins- en jongerenpastoraat. In haar lokale kerk, de Sint Nobertusparochie in Breda, geeft ze Alpha Youth. “Ik voel me net 24, vooral als ik met jongeren optrek,” vertelt de 54-jarige Brechje Loenen. Ze deelt over de prachtige ontwikkelingen die ze ziet onder jongeren. 

Ze hebben net het vijfjarig jubileum achter de rug. Nu is dat gegeven nogal misleidend, want voorgangers PUB en Spoor073 bestonden al veel langer. In 2018 kwam het tot een fusie en sindsdien is Stichting Loods in Den Bosch een feit. Een plek waar iedereen welkom is. En niet alleen om elkaar te ontmoeten en een kop koffie te drinken. Bij Stichting Loods kun je vooral ook lekker aan de slag: van fietsenwerkplaats tot groenproject en van kringloop tot straatmagazine, de loods heeft voor ieder wat wils. We namen een kijkje en ontmoetten deelnemer Jos, activiteitenbegeleider Eef en coördinator Marcel.

In Tilburg is ‘broodpater’ Gerrit Poels nog altijd een begrip. Zijn hele leven stond in het teken van onvoorwaardelijke hulp aan kwetsbare mensen, met name dak- en thuislozen en mensen die in armoede leven. 

Geloven is een werkwoord. Dat betekent dat de handen uit de mouwen gestoken moeten worden. Wie dat onder andere doen, zijn de vijfenvijftig vrijwilligers van de Vincentiusvereniging Geleen. Elk jaar helpen zij zo’n zestig huishoudens die in armoede leven of met ernstige schulden te maken hebben. Hun motto: ‘Ieder mens telt’.

De actie Warme Jassen heeft in november een prachtig resultaat opgeleverd. Ongeveer 900 jassen en manden vol met mutsen en sjaals zijn van eigenaar gewisseld. 

In 2022 besluit Brechje Loenen Alpha Youth op te starten voor de jongeren uit de Sint Norbertusparochie in Roosendaal. Op vrijdagavonden komen ze samen voor een maaltijd, video en gesprekken in kleine groepjes. Dat is het begin van een bloeiende jeugdgroep. Eén van die jongeren is Kevin Godschalk (18). Sinds het begin is hij niet bij de avonden weg te slaan: ‘‘We noemen ons nog steeds de Alphies.’’

Patrick (57) gaat jarenlang alleen met Kerst en Pasen naar de kerk. “Verder was ik daar niet vaak te vinden, maar toen paus Benedictus overleed, gebeurde er iets met mij.” Patrick wil weer terug naar de kerk. Al snel gaat hij elke week, maar toch voelt hij zich leeg.

Een buitenlandstage is voor jongeren tegenwoordig heel normaal. Een tussenjaar of een paar maanden over de grens studeren, hoort er helemaal bij. Lianne Christ uit Echt doet dat ook, maar wel op haar eigen manier: ze wordt als missionaris uitgezonden naar Cambodja. “Ik heb het gevoel dat dit de plek is waar God mij op dit moment in mijn leven wil hebben.”

Het Heilig Jaar 2025 heeft als thema “Pelgrims van hoop”. Paus Franciscus heeft in zijn bul gevraagd om dit jaar een ‘beweging van hoop’ te maken naar armen, naar zieken, naar jongeren en ouderen die eenzaam zijn, naar vluchtelingen en gevangenen. In de podcastserie “Hoop in de zorg” gaat het over de zieken.