In de voetsporen van de ‘broodpater’
In Tilburg is ‘broodpater’ Gerrit Poels nog altijd een begrip. Zijn hele leven stond in het teken van onvoorwaardelijke hulp aan kwetsbare mensen, met name dak- en thuislozen en mensen die in armoede leven.
Zijn bijnaam dankte hij aan het feit dat hij elke ochtend voor dag en dauw opstond om op zijn fiets, volgeladen met gedoneerd brood, langs deuren te gaan van straatarme Tilburgers. Hij behoorde tot de congregatie van de Missionarissen van het Heilig Hart (MSC) maar trad uit en trouwde. Zijn echtgenote, Angelique van de Heuvel, en hij zorgden voor zes pleegkinderen. Samen stonden ze ook aan de wieg van maatschappelijke initiatieven, zoals opvanghuis Huize Poels, sociaal eethuis de Pollepel, kringloopwinkel La Poubelle en Stichting Blut.
Gerrit Poels stierf in 2023 op 93-jarige leeftijd. Maar met de steun van de familie Poels en van tien religieuze ordes en congregaties in de regio zet de Stichting Poels het werk onder de armsten voort. Het voormalige parochiezaaltje in de Lambert de Wijsstraat (Hasselt) werd begin 2021 omgedoopt tot ‘Poels Hofje’. Ingericht als gaarkeuken kunnen armere medeburgers daar elke dinsdag- en donderdagmiddag terecht voor een gratis warme maaltijd.
Verbondenheid
De dagelijkse leiding is in handen van de Indonesische missiezuster Lili Purwanti SSpS. Ze nodigde mij uit om een middag mee te helpen. Vanwege een grote verbouwing van het gebouwtje aan de Wijsstraat is het Poels Hofje tijdelijk uitgeweken naar de parochiezaal van de Petrus Donderskerk, net ten oosten van de Tilburgse Spoorzone. Wanneer ik arriveer zijn tien vrijwilligers rond een grote tafel druk in de weer met het schillen van aardappels en het snijden van krattenvol groene kolen. Het is een gemêleerd gezelschap: mannen en vrouwen met diverse culturele en sociale achtergronden. Maar ondanks de onderlinge verschillen praat en lacht men onder het werk vrolijk met elkaar. Hun gezamenlijke inzet schept klaarblijkelijk een gezellige verbondenheid.
Een nog niet zo lang in Nederland aangekomen medezuster van Lili, Josephine uit Indonesië, helpt ook mee. Het lukt haar ondanks haar beperkte taalkennis aardig om met de anderen te communiceren. Vlak voordat de deuren om 16.00 u. opengaan voor de gasten, arriveert ook pater Theo te Wierik MSC. Zijn taak is het om gasten aan de deur te verwelkomen. Oost-Europese arbeidsmigranten, daklozen, arme en verslaafde mensen druppelen langzaam binnen.
Ontmoeting van hart tot hart
De sfeer tijdens de maaltijd is heel gemoedelijk. Bijna alle gasten worden bij naam begroet zodra ze binnenkomen. Ze kunnen in alle rust eten en daarna een kop koffie of thee drinken. Sommigen blijven in het parochiezaaltje hangen totdat de vrijwilligers om 18.00 u. beginnen met opruimen en schoonmaken. Sommigen schudden iedereen nog even de hand voordat ze weer de straat opgaan.
Op mijn vraag of het Poels Hofje een plek van hoop is, hoeft zuster Lili geen moment na te denken. “Ja, zeker. Het is op zich heel simpel wat we hier doen: eten koken en opdienen. Maar wat er op dieper niveau gebeurt is veel belangrijker. Je mag hier zijn wie je bent en je wordt als mens gezien, niet als nummer. Vaak maken we een praatje en leren we elkaar kennen. Het doet mensen goed wanneer er naar hen geluisterd wordt. Waar het hier echt om gaat is de ontmoeting van hart tot hart.”
Lili drukt me op het hart ook duidelijk te maken hoeveel ze zelf ontvangt. “Voor mijzelf is het verrijkend om al die verschillende mensen te leren kennen, zowel onze vrijwilligers als onze bezoekers. Ik luister naar zowel de verdrietige als de opgewekte verhalen. Hiermee steun ik ze of lach ik met ze mee. Als ze dan met een blij gezicht naar huis gaan, geniet ik ook.”
Bron: KNR
Wat is jouw verhaal of
daad van hoop?
Heb jij een verhaal of daad van hoop dat anderen inspireert? Deel je ervaring en laat zien hoe geloof, liefde en doorzettingsvermogen het verschil maken. Stuur je verhaal in en verspreid hoop!
