Hoop is de overtuiging dat in God alles mogelijk is

Wat is hoop eigenlijk?

Hoop lijkt op een geest. Het is meer dan een verlangen, meer dan dromen. Hoop staat in contact met geestelijk leven. Het is een sterke overtuiging dat de toekomst beter zal zijn. Het is niet passief afwachten op iets goeds, je moet ook zelf in beweging komen. Maar hoop is de overtuiging dat in God alles mogelijk is.

Wat is voor jou de verbinding tussen hoop en geloof?

Er is een sterke verbinding tussen geloof en hoop. Ik kan niet zo veel hopen zonder het geloof. Ik wandel graag in de bergen. Hoop is te vergelijken met een wandeling in de bergen, waar je niet zonder gids kunt. Hoop is het geloof, het vertrouwen dat de gids je brengt naar een plek met een prachtig uitzicht. Geloof en hoop werken samen.

In de Nederlandse context zijn geloof en hoop niet zo vanzelfsprekend. In de kerk in Nederland zie ik weinig van hoop; er wordt veel gedacht in termen van afbraak. Volgens mij is een andere benadering nodig. Het gaat niet alleen om structuren. Zolang er mensen zijn, is er geestelijk leven. In ons werk hier moeten we nieuwe manieren vinden om de mensen te benaderen. In Indonesië komen mensen vanzelf naar de kerk; hier moet je op de mensen afstappen. Daarom nodigen wij mensen persoonlijk uit. We organiseren wandelingen, waaraan ze kunnen meedoen. Daar is ruimte voor bezinning en gesprek.

Wij hebben hier tot taak de Montfortaanse spiritualiteit te verspreiden. Daarmee beginnen we heel langzaam. Bij tieners zie je een bepaald geestelijk verlangen. Dat is het werken van de Heilige Geest. Dat geeft ons hoop; God begeleidt ons. Soms denk ik bij mijn werk meteen aan het resultaat. Maar ik ben niet alleen. Het is Gods missie.

Waarom is hoop belangrijk?

Ik wil iets bereiken in mijn leven. Daarvoor moet ik ook iets doen. Als priester ben ik ook op weg naar de uiteindelijke bestemming. Ik moet hoop bewaren, ook als het moeilijk is. Wat was de bedoeling van God om mij te sturen?

Ben je weleens wanhopig?

Ja, dat gebeurt weleens. In het begin dat ik hier was, zag ik hoe de kerk leeg is. De liturgie, de structuur: er zijn maar zo weinig mensen die komen. Ik mis de spontaniteit. Geloof is een spontaan gevoel. Dat mis ik hier. Die situatie moet ik accepteren. Het is onze taak om toch mensen te benaderen. Ik ben Stefan, ik breng mijn smaak aan de mensen. Mensen waarderen onze kleinheid. Dat is een goede houding om op hen af te stappen. We zijn samen onderweg, ik ben begeleider, maar sta niet boven de mensen. Ik probeer ruimte te geven.

Wat is voor jou een symbool van hoop?

Toen ik klein was, ervaarde ik hoe moeilijk het was om water te vinden tijdens het droge seizoen. Water was iets zeer waardevols – niet alleen om de dorst te lessen, maar ook als bron van leven. Elke reis naar de waterbron was een reis vol hoop. Wanneer een druppel water mijn lippen raakte, verdween de vermoeidheid en voelde ik een diepe dankbaarheid. 
Water (kleine druppels water) is niet alleen een fysieke behoefte, maar ook een symbool van herstel en hoop. Elke druppel water brengt leven, geeft nieuwe kracht en toont aan dat de strijd niet tevergeefs is. Zo is het ook in het geestelijke leven en de gemeenschap die wij aan het opbouwen zijn. Het lijkt misschien klein, misschien zwak, maar elke druppel water, elke kleine stap, elke betrokkene, elke verandering die plaatsvindt is een teken dat hoop echt is. 

Het thema van het Jubeljaar is Pelgrims van Hoop. We zijn dus pelgrims, onderweg ergens naar toe. Waar naar toe zijn we onderweg?

Wat is onze bestemming? Ik denk: de goedheid van God, het bereiken van zijn koninkrijk, een plek van eeuwige vreugde en vrede. Het is geen fysieke bestemming, het is iets dat we door ons geloof kunnen ervaren. Christus heeft ons een plaats in het huis van de Vader beloofd.

Op weg daar naar toe moeten we wel iets doen: niet alleen wachten, ook werken. Mijn werk ligt hier in de kerk in deze situatie, in een samenleving van secularisatie. We zijn een kleine gemeenschap, we groeien samen, we ondersteunen de gemeenschap. Daarbij brengen we de montfortaanse boodschap. We proberen de geest van de mensen te bewaren, via liturgie en andere activiteiten. Als de kerk leeg zou zijn, kunnen we nog steeds mensen ontmoeten, hen leren kennen. Daarvoor gaan we erop uit.

Hebben jullie speciale activiteiten in het Jubeljaar?

We doen mee met de Open Kloosterdag. We organiseren in dit thema een wandeling. En we proberen een groep jongeren samen te brengen om naar Rome te gaan. Dat vraagt wat inspanning. We benaderen hen persoonlijk, en staan ook in contact met hun ouders. We hopen dat we een aardig groepje bij elkaar krijgen.