Sammie de labradoodle

En met de komst van Sammie is mijn sociale netwerk in de buurt behoorlijk uitgebreid. Nu ja, mijn netwerk, het is vooral Sammies netwerk. Mensen die ik eerder nooit sprak, groeten mijn hond nu enthousiast en beginnen een praatje. Het is alsof ze een magneet is die vreemden aantrekt! Zo kwam een bouwvakker laatst van zijn steiger omdat hij die hond nu toch eindelijk eens moest knuffelen.  

Dat vindt Sammie niet erg: zij houdt van mensen. Vreemden kent ze niet, alleen vrienden die ze nog niet eerder heeft ontmoet. Dus al kwispelend en als een circushond op haar achterpoten wil ze naar iedereen toe.  

Het begint meestal simpel: Iemand ziet mijn hond, en Sammie gaat alvast kwispelend zitten’. Ahhhh, mag ik je hond aaien? ‘Natuurlijk’.

Terwijl de buurman of buurvrouw vooroverbuigt om mijn harige monster te aaien, begint het gesprek. Over het weer of de beste wandelroutes in de buurt of de vakantie. En laatst vertelde een mevrouw dat ze haar kinderen zo mist. Die zijn uitgevlogen en hebben hun eigen leven. Het is zo stil in huis nu. "maar als ik haar geknuffeld heb, kan ik er weer even tegen.” Dan gaat het dus ineens over de wezenlijke zaken van het leven. Vaak kan ik niet meer doen dan luisteren en soms vraag ik me af of ze het mij vertellen of mijn hond. 

Mijn rol als haar vrouwtje is een beetje zoals ik ooit leerde bij een gesprekstraining: ‘Luisteren is alleen maar luisteren en wachten tot iemand uitgesproken is, voordat je reageert.’

En dan is er ook nog mijn overbuurman, die speciaal voor Sammie naar buiten komt als hij ons ziet. Hij zegt dan steevast: ‘Ik heb haar zo gemist.’ De man is op leeftijd en niet al te gezond. Vroeger vroeg ik me met enige regelmaat af of ik hem die week gezien had, tegenwoordig zorgt mijn hond ervoor dat we regelmatig even contact hebben. 

Dat een hond in zoveel levens zo’n verschil kan maken, had ik nooit verwacht en ontroert me telkens weer. 

En het gaat verder dan alleen deze kleine momenten van verbinding. De ontmoetingen herinneren me eraan hoe belangrijk een klein gebaar is. Een vriendelijk woord, een glimlach of het even luisteren naar iemands verhaal, het lijkt misschien niet veel, maar het heeft impact, ook op mij. Ik krijg het gevoel deel uit te maken van een gemeenschap en voel me nu veel meer verbonden met mijn buurt.

Dus nee, ik zeg niet dat u een hond moet nemen. Maar ik zeg wel: misschien kunt u wat vaker de tijd nemen om echt contact te maken met de mensen om u heen. Mijn hond heeft me geleerd hoe waardevol deze kleine momenten kunnen zijn. 

Carlien Geelkerken is directeur van VKMO - Katholiek Netwerk